STORYZ BOOK

ਮੈਨੂ ਅਜ ਤਕ ਯਾਦ ਹੈ . ਓ ਇਟਵਾਰ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ . ਆਫੀਸ ਦੀ ਚਹੁਟੀ ਸੀਗੀ ਤੇ ਮੈਂ ਘਰ ਬੈਠੇਯਾ ਟੀਵੀ ਵੇਖਦਾ ਪੇਯਾ ਸੀ . ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਟੀਵੀ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਦ ਮੈਂ ਥੋਡਾ ਬੋਰੇ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਯਾ . ਕੁਛਹ ਸਮਝ ਨਹੀ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕਿ ਕਰਨ . ਨਿੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ . ਮੈਂ ਟੀਵੀ ਆਫ ਕਿੱਤਾ ਤੇ ਸੋਛੇਯਾ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾ ਥੋਡਾ ਮਾਰਕੇਟ ਘੁਮ ਕੇ ਆਯਾ ਜਾਵੇ . ਮੈਂ ਟਯਰ ਹੋਯ ਤੇ ਗੱਡੀ ਲ ਕੇ ਮਾਰਕੇਟ ਦੀ ਔਰ ਚਾਲ ਪੇਯਾ . ਥੋਡੀ ਦੇਰ ਤੇ ਮੈਂ ਐਂਜ ਹੀ ਮਾਰਕੇਟ ਚ ਰੌਂਦ ਲੌਂਦਾ ਰੇਯਾ . ਫੇਰ ਸੋਛਿਯਾ , ਹੁਣ ਮਾਰਕੇਟ ਆ ਹੀ ਗਯਾ ਹਨ ਤੇ ਕ੍ਯੋਂ ਨਾ ਕੁਛਹ ਘਰ ਦਾ ਜਰੂਰੀ ਸਾਮਾਨ ਹੀ ਲ ਲਵਾਂ . ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਸ਼ਾਪਿਂਗ ਮੱਲ ਦੇ ਬਾਹਰ ਪਾਰ੍ਕ ਕਿੱਟੀ ਤੇ ਮੱਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਯਾ . ਔਠੇ ਇਕ ਗ੍ਰੋਸਰੀ ਸ੍ਟੋਰ ਸੀਗਾ . ਮੈਂ ਔਦੇ ਅੰਦਰ ਘੁਸ ਗਯਾ . ਘਰ ਦਾ ਜਰੂਰੀ ਸਾਮਾਨ ਲ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਿਲਿਂਗ ਕੜਯੀ ਤੇ ਪੇਮੇਂਟ ਕਰ ਕੇ ਜਿਵੇਈਂ ਹੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਗੇਯਾ , ਪਿਚਹੋਂ ਦੀ ਇਕ ਕੂਦੀ ਦੀ ਆਵਾਜ ਆਯੀ , “ ਸਰਦਰਜੀ , ਤੁੱਸੀ ਮੇਰੀ ਥੋਡੀ ਮਦਦ ਕਰ ਡੌਗੇ ?” ਮੈਂ ਪਿਛਹੇ ਮੂਡ ਕੇ ਵੇਖਯਾ ਤੇ ਇਕ ਮੇਰੀ ਹੂਂ - ਉਮਰ , ਕਰੀਬ 25-26 ਸਾਲ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਜਿਹੀ ਕੂਦੀ ਖਾਡ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਔਦੇ ਦੋਨੋ ਹੱਤਤਾਨ ਵਿਚ ਸਾਮਾਨ ...